Yıkılan Hayatlar!
6 Şubat Hatay ve diğer komşu iller için kara gün olmuş.
Hatay bitmiş, Hatay yıkılmış, Hataylılar halen şoktan çıkmamış.
Oturacak ev, yürüyecek yol, solunacak hava kalmamış.
Yollar yarılmış, avuç içi gibi düz tarlalar eğri büğrü olmuş, kayalar uçmuş ve yeraltı suları bulanmış.
Olayın tesiriyle; ninem çadır önünde, yüzündeki ani artan çizgileri sayamaz olmuş.
Kadınların omuzlarındaki yük tonlarca artmış, babalar çaresiz, ağlamaklı ve şaşkın.
Yaşayan güzellik çocukların; okulları yok, oyun parkları seyyar, TV’ler rüzgâr altı olmuş.
Yol boyunca yıkık binaların arasında geçip çadır kentlere ulaşıyorsunuz. Çadır bulan şanslı, bulamayan hem mazlum hem de sessiz.
Muhtarlar yoğun mesaide, en ücra köşeye ulaşmaya çalışıyor.
Hüzünlü gönüller, titrek sesler, utanan yüzler, siren sesleri ile irkilen sinirler.
Yemyeşil botanik, masmavi gökyüzü, verimli toprak ve harika dağlar göze bile görünmüyor.
Yönetici, AFAD, Asker, Sağlıkçı, İtfaiyeci, Gönüllü, Kızılay, Belediye, Korucu, Ticari Ünvanlılar büyük işletmeler, şoför ve temizlikçi gayret içinde iyileştirmeye emek veriyor.
Her şeye inat; aranacak, bulunacak, yapılacak Antakya, Defne, Dörtyol.
Dönecek traktörler, sulanacak ovalar, yetişecek ekinler, olgunlaşacak meyveler, gelecek tüccarlar.
Yapılacak sağlam yapılar, açılacak dükkanlar, camiler, köprüler, yollar.
Yardımlar ulaşır hedefe, yerli-yabancı dost ve müttefik gönüller ulaşır huzura.
Biraz gayret biraz sabır, dayanma gücü varsa dik duruşla atlatacağız bu zor günleri.
Çocuklar tekrar gülecek, anneler yeni yerleşim yerlerinde yorgunluğunu giderecek. Babaların ümitleri artacak.
Unutulmayacak bu büyük yara, ülkemiz içinde son olmayacak. Yine ocaklar sönecek, ölümler olacak, ağlayacağız, sızlayacağız, öfkelenip sebebi bir başkasında arayacağız.
Ne zaman zemine göre temel, temele göre üst yapıyı yaparsak o zaman bu önemli dönüşümle anca önümüzdeki elli yılda bu yıkım ve ölümler son bulur.
