Sessizliğin çığlığı koptu yüreğimden,Oysa kimse duymuyor…Herkes kulaklarını kapatmış,İşlemiyor…Gafletler sarmış dünyayı,Boğuluyorum…Oysa çığlıklarım belki çare olacaktı dünyaya,Uyandıracaktı uyuyanları,Ve dünya düzelecekti…Ama nafile,Ninni söylüyor rüzgarlar,Uyutuyor insanlığı…Ne çığlıklar çare...

1 MAYIS…İşçilerin çalıştığı, diğer tüm kamu görevlilerinin izin yaptığı bir işçi bayramı!’nı daha geride bıraktık.Türkiye’ de 1 Mayıs'ın resmi adı Emek ve Dayanışma Günü'dür....

Genellikle doğaya çıkan herkesin, belki hareket edildiğinden belki de ortamın huzurundan dolayı iştahı açılır; doymak bilinmez ve çokça yiyecek yenir.

Takvimler yine 1 Mayıs’ı gösteriyor. Adı “Emek ve Dayanışma Günü.” Kâğıt üzerinde bir bayram. Ama bu topraklarda bayramların bile bir burukluğu vardır; hele ki konu emek olunca…Çünkü Türkiye’de işçi olmak, sadece çalışmak değildir. Aynı zamanda susmayı öğrenmektir. Hakkını ararken işini kaybetme korkusunu sırtında taşımaktır. “Şükret” ile “itiraz etme” arasına sıkıştırılmış bir hayatı kabullenmek zorunda kalmaktır.

Eğer beni merak eden olursaSeher yeli ahvalımı sen söyleÖzleyip sesimi duymak isterseGönlü kırık çiçekleri sen söyle