Hangisi Doğru?
En son diyeceğimi en başta diyeyim;
Toplumda barış ve huzur içinde beraber yaşayabilmemiz için karşılıklı saygı ve fedakârlıklar yapmamız şart.
Yani sadece kendi yaşantımıza odaklanmadan diğer insanların da var olduğunu, onların da haklarının olduğunun farkında olarak kendimizi onlara zorla kabul ettirmememiz gerektiğini bilmemiz gerekiyor.
Elbette karşıdakine saygıda; kişilerin eğitimi, aile görgüsü, kendi öz benliği, eğitime açık olması ve idrağını kullanması çok önemli.
Yaşadığımız topluma baktığımızda bazı kişilerin dünyada sanki sadece kendileri yaşıyormuş gibi herkesin ona biat etmesi, saygı duyması ve değer vermesini bekliyor.
Fakat gel gör ki kendisinin de başkalarına bu kriterleri göz önüne alarak davranması gerektiği işine gelmiyor veya bilmiyor.
Aslında bütün sorunda burada başlıyor. Yani karşı tarafı dinlemiyor, anlamıyor ve değer vermiyoruz.
Onunda bir hakkı olduğunu kabullenmiyoruz.
Onu/onları küçümsüyoruz.
İşte tamda burada hiç kimsenin istemediği öncelikle çatışma dili ve ortak nokta bulunmadığı takdirde fiziksel şiddet devreye giriyor.
Örneğin; eşler arasındaki çatışma sebeplerinin başında; karşı tarafa değer vermeyerek onu küçümseme, değersizleştirme ve saf dışı bırakarak onu emir komuta etme gayretlerinin geldiğini söyleyebiliriz.
Hâlbuki karşılıklı saygı ve değer verme ile başlayacak evlilikler, bu sınırlar korunduğu müddetçe çok sağlıklı olarak devam edecektir.
Ne zaman eşler bir adım öne geçme çabası gösterirse, sorunlar belki öncelikle gizli ve ileride bu sorunlar yığıldıkça tüm köprülerin yıkıldığı bir ilişkiye dönecektir.
Bunu aile dışı toplumda da görüyoruz. Mesela otobüs, minibüs, metro vb. toplu ulaşım araçlarında insanlar hadlerini aştığı zaman çevredeki insanların tepkisi ile karşılanıyor.
Hiç kimse yokmuş gibi yüksek sesle ve uzunca bir telefon konuşması,
Arkadaşlar arasında yüksek ses ve insanları yok farz ederek sohbetlerin diğer yolculara zorunlu dinletilmesi,
Sırt çantasını araca binerken eline alması gerekirken sırtında insanların arasına dalıp bir de üstüne üstlük sağa sola dönerek insanların rahatsız edilmesi,
Uygunsuz oturarak insanları yok sayanlar,
Kırılgan gruplardan ‘Çocuklu kadınlar, yaşlı, engelli ya da hastalar’ özellikle gençlerin yer vermemek için büründükleri roller,
Esnafın yaya yollarını kapatması, araçların kaldırımlara park edilmesi,
Komşuların, komşularını hiçe sayarak uygunsuz saatlerde gürültü yapmaları,
Ticarette müşteriye yapılan ayıplı mal satışı veya uygunsuz davranış,
Yöneticilerin şımarması, halkı yok sayması vb. toplumdaki çatışma konularına örnek gösterilebilir.
Eminim sizlerde bu listeye birçok yeni olumsuz tavır ve davranış eklersiniz.
Yani bu liste uzar gider.
Bu tür davranış bozukluklarını kırsalda pek göremezsiniz. Kırsalda eğitim fırsatları daha az olmasına karşı insanların ruhları daha incedir (Yani bu durum zarif olmanın belki de eğitimle tek başına olmayacağını da gösteriyordur).
Toplumdaki değerlere saygımızla kendi değerimizin artacağının farkına varmalıyız.
Kısaca toplumda saygınlığının olmasını isteyen kişi, TAVRINA dikkat etsin.
Biraz zarif olmak kişileri daha da yüceltecektir.
Balzac zarif insanları şöyle tarif eder;
‘Yüzyıla yakışır şekilde yürür. Ne mükemmel bir zarifliktedir ne de sıkıcıdır, ondan asla uygunsuz bir söz işitmezsiniz ve asla yakışmayan bir jestle kendini ele vermez. Ne zaman konuşacağını bilir, incelikli bir şekilde sizinle ilgilenir, konuşmalarında sadece uygun konuları seçer; sözlerini çok iyi seçer, dili saftır, alaya almaları iltifat şeklindedir ve eleştirileri sizi rahatsız etmez. Tavrı sert olsa da hoş ve içtendir. Nezaketinde zorlama bir yan yoktur, inceliğinde en ufak bir yaltakçılık yoktur. Saygıyı yumuşak ve nazik bir gölgeye indirger’.
Zarif insan kibri ve kibirliyi sevmez, anlaşılmadığı yerde durmaz, kaçar.
Son söz; insan gibi insan olalım, insanları, hayvanları, doğayı sevelim.
Muhtaca yardım, acısı olanın acısına merhem olalım.
Çevreye selam ve hoşgörü dağıtalım.
Girdiğimiz meclis, varlığımızla mutlu olsun.
Kalın sağlıcakla.
