Bugünkü yazımın başlığı gündemdeki yerini her zaman koruyor. Bu konuda hep hikayeler anlatılır, rüyalarımıza girer. Hemen hemen herkesin başına gelmiştir, ya da öyle söylenir. Belki de amacı, karşısındakine gözdağı vermek ya da korkutmaktır.
Çocukluğumda bu tür şeyleri daha çok duyardım.Yaramazlıklarımıza engel olabilmek için mi, evden uzaklaşmamamız için mibilemiyorum ama, sanki korkutularak eğitim verilmeye çalışılıyorduk. Bize masalanlatan yoktu; masal gibi anlatılan hikayeler vardı.
Sonra büyümeye başladık. Hayal ile gerçeği ayırteder olduk. Ne oldu? Bize öğretilenin aksine, “Hele bak sen! Adam olmuş da cinçarpıyor” denilmeye başlandı. Ummadığımız anda cin karşı tarafa geçti. Sahi,nasıl bir şeydi cin?
Okudukça, seyrettikçe, gördükçe ve gözlemledikçeanlamaya başladık. Nerede yaşardı, ne yer içerdi, konuşuyor muydu, kavga ediyormuydu, sevgilisi var mıydı? Yoksa adı sadece üç harfli miydi? Buna benzeyenbaşkaları var mıydı?
Birkaç sene önce Bursa’nın Cumalıkızıkköyünü gezmeye gitmiştik. Osmanlı dönemine ait önemli tarihi yerler hemen gözeçarpıyordu. Bir yer vardı ki, herkesin ilgi odağıydı: “Cin Sokağı” Uzun ve darbir sokak! Bir insan geçecek şekilde, şişman birisi hiç geçemez.
Rehberimize göre, Kurtuluş savaşısırasında baskına uğrayan Cumalıkızık köylüleri bu dar sokaktan kaçmayı başarırlar.Türk askerlerinin yanına sığınırlar. Onları yakalamaya çalışan Yunan askerleri,bu sokağa geldiklerinde çok dar olması nedeniyle, bir insanın buradangeçmesinin mümkün olmadığını ve kaybettikleri insanların cinlerin kaçırdığınainanırlar. Hatıra fotoğrafı çektirilecek kadar ilginçti.
Birinden ya da bir şeyden yana olan, onudestekleyen, besleyen kişiler veya kurumlar eğer yandaşsan, hep kârlı çıkar.İnsanı “cin” gibi çarparlar.
Anlatılan olayı aynen aktarıyorum:
“Yaklaşık bir hafta önce, üç harfli mağazalardanbirinden elektrikli bisiklet aldım. Kurumsal bir yapısı var diye güvendim.Kredi kartımı kullandım. Sadece resminin olduğunu, kurulumunu yakındakiservisten yaptırabileceğimi ve birkaç kuruş verirsem hemen yapabileceklerinisöylediler. Servise sormaya gittim. Yetkili, bu markanın bayiliğini ve ücretsizmontaj yaptığını söyledi. Daha servisin kurulumu ücretsiz yaptığını bilebilmiyorlardı. Sevindim. Tekrar mağazaya döndüm ve yardım istedim; tek başımataşıyamayacağımı söyledim. Bir çekici araçla servise götürdük. Kurulumu yapanyetkili iş yerinde deneme sürüşü yaptı. Binemeyeceğimi fark edip iade etmeye kararverdim. Ertesi gün erkenden mağazaya gittim ve iade talep ettim. Daha önce bukonuda konuştuğumuzu ve benim de bunu kabul ettiğini söylediler. Böyle birkonuşma geçmemişti. Yalnızdım ve şahidim yoktu. 14 gün içinde iade hakkımolduğunu belirttim. Yetkili birini istedim. Telefondaki kişi, iadenin mümkünolmadığını, kilometre yaptığım için aracı alamayacaklarını belirtti. Sırtımdataşısaydım işimi halledeceklerdi yani… Yapacak hiçbir şeyim yoktu. Çaresizdim.Sesimi duyuramıyordum. Adı üç harfliydi ya! Ya beni çarparsa… Hayal dünyasındançıkıp dünyaya dönmeliydim. Beynimde bir şimşek çaktı. Mağaza önünde eylemyapacaktım. Bir kartona yazı yazarak ve bağıra çağıra haksızlığa uğradığımı,hiç kimsenin buradan alışveriş yapmamasını söylüyordum. Beni jandarmaya şikayetetmişler. Jandarma geldi, tutanak tuttu. Tüketici hakem heyetine başvurmamı veparamı geri alacağımı söyledi. İzinsiz eylem yaparsam suçlu duruma düşeceğimi,ceza almamam için son vermemi istediler. Bunları zaten biliyordum.
Yani, fena çarpıldım.”
Hikâye, bu dünyadaki gerçek cinlerin nasılolduklarını açıkça anlatıyor. Ya mahkemeye gidersin ya da Allah’a havaleedersin, değil mi?
Anlatacak çok şey var ama, anlatamadıklarımızı,kalbimize gömdüklerimizi kirletmeyelim. Vicdanın yükü daha ağır gelir. Eğervicdan varsa, tabi…
Saygılarımla…
