SAHİPSİZ HİKAYELER…
Hikaye dinlemeyen var mı? Kaynağını bilmesek de seviyoruz gerçeküstü anlatıları ve olayları. Yetişkinlerin birazı, çocukların birçoğu ister hikaye dinlemeyi. Belki de hayaller ilham kaynağıdır bu ilginin sebebine. Hikaye kadar, hikayenin içindeki hayal dünyasıdır bizi kendisine çeken. Gerçek hayatın monotonluğundan kaçmak, uzaklaşmak, hikayenin dünyasına sığınma isteğidir, kim bilir. Belki de kendini arayış, hayattaki tek seçenekleri çoğaltıp, gevşetmektir yaşamın boynumuza dolanmış acımasız iplerini!
“Bir varmış, bir yokmuş”! diye başlar. “Allah’ın kulu çokmuş” diye devam eder. Herkes anlatır kendi kavlince hikayesini. Dinleyen katar kendisinden ne varsa, nakleder başkasına. Sonra sahipsiz kalır hikayeler anlatan ve yaşayanların gidişiyle.
Her zaman yeni bir kahraman bulur kendisine. Hikaye yerleşir kahramanın, kış mevsimi yaşayan yüreğine. Kendisini arar, belki de bulur anlatılanlardan. Sanki daha önce duyulmamış, kimse hissetmemiş ve kimse yaşamamış gibi. “Ben buldum!” der, “benim!” der. Sahiplenir hikayenin içinde geçen yaşamları. Hikayenin kahramanı olur, geçer gider reel alemden metafizik aleme! Ayakları yere basmaz, bastığı yeri görmez, gördüğünü anlamaz. Hikayenin bir parçası olur, bulaştığı hikayeden tat, koku ve renk nakleder cümle aleme! Benleştirir hikayeyi, senleştirmek için anlatır durur…
Sonra ne mi olur?
O da bir başkasına nakleder. Başkasından başkasına derken bulaşır gider eskimiş ve hastalanmış gönüllerde. Taa ki gerçek yerini buluncaya kadar.
Hayat işte, farklı zaman , mekan ve yüzlerle tekrarlar durur kendisini. Figüranı ve asıl oyuncusu belli değildir hiçbir zaman. Ama kesin bir şey var ki; herkes kendi yazar hikayesini. Lakin kimisi anlatır, kimisi de sahipsiz bırakır her şeyini. Alan alır, almayan da bırakır gider kendisini.
Ee, yetmez mi buraya kadar! Kim almak ister benim hikayemi? Nakledip gitmek istiyorum artık. Sahipsiz kalmasınlar, hikayeler gerçek olmasınlar diye…
