Gönülden Yapabilmek
Yusuf Bozdağ-Acil Gündem Gazetesi
İnsanın hayatını anlamlı kılan en önemli değerlerden biri vicdandır. Vicdan, hem bireysel hem de toplumsal yaşamda bir pusula işlevi görerek, yapılanların doğru ya da yanlış olduğuna dair içsel bir değerlendirme yapmamızı sağlar. Hayat yolculuğunda “Yapmam gerekeni yaptım mı?” sorusunu kendimize sorabilmek, ilerlemenin ve olgunlaşmanın en güçlü göstergelerindendir.
Beden, et ve kemikten oluşan somut bir varlıktır; gönül ise görünmez ama hissedilen, sınırları kestirilemeyen bir derinliktir. Gönül, insanın duygusal zekâsı, empati yeteneği ve merhamet kapasitesiyle iç içedir. Pozitif psikolojiye göre, gönül güzelliğini yaşamak ve yaşatmak, bireyin hem psikolojik dayanıklılığını hem de yaşam memnuniyetini artırır.
Olağan dönemlerde davranışlarımız sınırlı bir rutin içinde kalabilir. Ancak olağanüstü şartlarda —özellikle afet zamanlarında— insanın harekete geçme hızı ve gücü artar. Zor durumda olan birinin yanında olmak, onun acısını paylaşmak, gönül penceremizi ona açmak yalnızca insani bir erdem değil, aynı zamanda toplumların afete dirençli hale gelmesinde de bilimsel olarak kanıtlanmış bir unsurdur. Dayanışma kültürü, afet sonrası iyileşme sürecini hızlandırır.
Karşılık beklemeden yardım edebilmek, gönüllülüğün özüdür. Afet gönüllüsü olmak, “Ben bir ferdim ama gönül dünyamla artık çokluğun bir parçasıyım” diyebilmek demektir. Sosyal psikoloji çalışmalarına göre, gönüllülük duygusu bireylerde aidiyet hissini güçlendirir, stres düzeyini azaltır ve toplumun genel refahını yükseltir.
Doğa kendi kurallarıyla işler; biz de insani kurallarımızı bu gerçeklerle uyumlu hale getirmek zorundayız. “Yardım” kelimesi yalnızca bir eylem değil, arkasında gönül zenginliğini, empatiyi, hoşgörüyü ve “Ben ne yapabilirim?” sorumluluğunu barındırır.
Akıl ve gönül birlikte hareket ettiğinde, afetin yaraları daha çabuk sarılır. Ağlayan bir çocuğun gözyaşlarını dindirmek, susuz kalmış yaşlı birine su ulaştırmak, soğukta korunmaya çalışan bir aileye çadır kurmak yalnızca insani değil, aynı zamanda toplumsal iyileşmenin bilimsel göstergesidir. Bu eylemler, travma sonrası toplumsal dayanıklılığı artırır ve bireylerde umut duygusunu yeniden yeşertir.
“Gönülden yaptım, ne mutlu bana.” diyebilmek, hem bireysel huzurun hem de toplumsal direncin en büyük kaynağıdır. Çünkü gönülden yapılan her iş, hem bilimsel olarak toplumsal dayanışmayı güçlendirir hem de duygusal anlamda insanı gerçek mutluluğa taşır.
Gönülden yapanlara ne mutlu.
