Dışarıda bir yerde savaş bitti deniyor
Haberlerde adamlar yemin ediyor barışa
Benim gözlerimse iki ayrı cephe
Biri sağa saldırıyor biri sola kaçıyor
Denge dedikleri buydu herhalde
Bir ayna tutuyorum yüzüme dağılıyorum
Zannetme ki bu bir baş dönmesi hikâyesi
Bu benim algının kırılma anı
Şiir bir kalkışmadır derler ya
Ben kalkıyorum ama yerimde sayıyorum
Bir sarkaç ihtilali gibi gözlerim
Nereye gitsem oraya varmıyorum
Bir de o bodrum katındaki sessizlik
Küf kokulu dualar ve yarım kalan avukatlık
O da bilirdi dünyanın öteki yüzünü
Bir annenin ölümüyle başlayan yokluğu
Bense gözümün titreşiminden başka bir şey bilmiyorum
Bir türlü durulmayan bu salınım
Belki de hayatın ta kendisi
Sol gözümle geçmişi, sağ gözümle geleceği görüyorum
Ama ikisi de net değil
Sanki camın ardından birini çağırıyorum
Adını unuttuğum bir Allah’ı
Bir çerçeve içinde hapsolmuş
Dünyanın en huzursuz dengesi bu
Bir çift gözün kendi kendisiyle imtihanı
