Kahramanmaraş merkezli sarsıntılar binlerce beşerde kapanmayacak yaralar açtı.
Eşini, dostunu, evladını, konutunu, iş yerini kaybeden insanların yaralarını sarmak için bütün ülke seferber oldu.
Bazıları ise kurtulmanın buruk memnunluğunu yaşadı.
Depremin etkilediği vilayetlerden biri olan Malatya Doğanşehir’de fırıncılık yapan 43 yaşındaki Emrah Miran ve ailesi, sabaha karşı meydana gelen birinci sarsıntıda ziyan görmeden kurtuldu.
Depremzedeler için ekmek yaptı
Elektrikler gelir gelmez en alt kattaki fırınında ailesiyle çalışıp ekmek yapan Emrah Miran, sabah onlarca zelzele mağduruna ekmek dağıttı.
İkinci sarsıntı binayı yıktı
Akşamki ekmeği de çıkarıp bahçedeki küçük konuta geçme planı yapan Miran ailesi, saat 13.24’de meydana gelen ikinci zelzeleye fırında yakalandı.
O anda kapıya yakın olan baba Emrah Miran son anda kendini dışarı atarken, ailesi enkaz altında kaldı.
Eşi ve kızlarını çıkarmak için çıplak elle 4 saat enkazı kazan fedakar fırıncının birkaç saat evvel hamur açan elleri parçalandı.
Çevredekilerin de yardımıyla kurtarılan 16 ve 9 yaşındaki Begüm ve Berra’nın enkaz altında el ele tutuştuğu imgeler ise yürek parçaladı.
“Çok gereksinim olur diye hamur hazırladık”
Ailesinden yalnızca eniştesini kaybettiklerini, annesi, teyzesi, teyzesinin oğlu ve kızları kurtulduğu için şükrettiğini anlatan Miran, şu sözleri kullandı:
Normal akşam hamurumuzu falan hazırladıktan sonra, meskene çıkıp istirahatimizi konutta yapıyoruz. Sabahın ekmeği için saat 04.00-04.30 üzere fırına inip pişirim yapıyoruz. Biz o gece sarsıntıyla uyandık aslında. Büyük bir sarsıntıyla kaçtık, dışarıya çıktık. Yarım saat, 40 dakikalık bir elektrik kesintisi oldu. Hamurlar hazır lakin fırını hiç açmadık bile. Biraz dışarıda bekledikten sonra, elektrik geldi Doğanşehir’de. Hamurlar aklıma geldi, zelzele durdu biz bu hamurları pişirelim, soğuk, kar kıyamet; vatandaş perişan olacak, sabaha aç kalacak hepsi diye düşündüm. İçeri girdik, fırını açtık. Eşim poğaçaları pişirdi, ben ekmekleri pişirdim. Sabah bir kısmını vatandaşa dağıttık. Bahçedeki konuta geçmeyi planlıyorduk. Kentte tek bir fırın haricinde hiçbir fırının üretim yapamadığını duydum. Sarsıntının 10-11 ili etkilediğini de öğrenince, çok muhtaçlık olacak diyerek tekrar hamur yapalım dedik. Onu da pişirip dağıttıktan sonra akşama da masraf bahçedeki meskende kalırız dedik.
“Ellerimle kazıyıp rahat nefes almalarını sağladım”
Fırını yakıp eşi ve akrabalarıyla tekrar ekmek pişirmeye koyulan Miran, çıkışa yakın dursunlar diye daima ailesini de uyardı, sonrasını ise şöyle anlattı:
Belediyeden bir anons yapılıyordu. İlanı dinlemek için kapıya çıktım ben, o orta salladı, öğlendeki ikinci zelzele oldu. Olağan ben kapının önündeydim, çabucak kaçtım. Ardıma bir döndüm, kimse yok. Toz duman ortalık, annemi, teyzemi gördüm. Eşimi gördüm, eşimin başından kanlar akıyordu. Kızımın sesini duydum sonra, ‘Baba buradayız’ diye bağırıyordu. Ellerimle enkazı kazmaya başladım ve çabucak rahat nefes almalarını sağladım. Baktım ikisi de yan yana. Hafriyata kazıya topraktan, bir halde çıkarmak için 4 saat uğraştık. Etraftan de yardımcı oldular, bir kepçe denk geldi. Kolonlara falan bağladık. Kriko falan bulduk, kolonların altına yerleştirdik. Eniştem, çocukları kapıdan çıkarken dışarıya gerçek ittirmiş. Lakin kendisi enkazın altında kaldı merhum oldu.
“Allah devletimizden razı olsun”
Teyzesi, annesi, kuzeni ve büyük kızı Begüm’ü hafif yaralı olarak enkazdan çıkarmayı başaran Emrah Miran, eşinin kafatasındaki kırık nedeniyle ambulansla Malatya Eğitim Araştırma Hastanesi’ne götürüldüklerini, küçük kızı Berra’nın bacağındaki ezik nedeniyle ameliyata alındığını söyleyerek, şunları söyledi:
Berra’nın ameliyattan çıktığını gördüm, 5 dakika sonra da haber geldi. Begüm’ün çıktığını söylediler. Berra’yı daha sonra uçak ambulansla İstanbul’a gönderdiler, ayağının makûs olduğunu söyleyerek. Tek başına uçak ambulansla İstanbul’a getirildi kızım. Biz, eşimle iki üç gün sonra kendimizi havaalanına attık eşim biraz daha toparlayınca. Sağ olsun kaptan pilotlar, eşim için ambulans ayarlayıp burada direkt hastaneye gitmemize yardımcı oldular. Geldiğimizde her şey hazırdı. Eşimin de burada tedavisine başlandı. Kızımı diğer bir hastaneye götürmüşlerdi. O da taburcu oldu çok şükür. Begüm, annemle birlikte Amasya’daki ablamın yanına gitmişti aslında. Dönecek bir memleket kalmadı bize şu an. Meskenimiz yıkıldı, iş yerim yıkıldı. Ben buraya ayakkabısız geldim, ayağımda galoşla bindim uçağa. Sağ olsun hastanedekiler bütün gereksinimlerimizi karşıladılar, bir şeyler verdiler üzerimize. Her türlü dayanak de veriliyor, Allah devletimizden de razı olsun. Ancak gidecek bir yerimiz yok, konutum de yok. Ailemi bir yere yerleştirdikten sonra iş bakacağım.
