Güzel ülkemin en beğenilen ve diğer ülkeler tarafından takdir edilen yanı hayvanlarla iç içe yaşayabilen bir toplum olmamız. İstanbul kedileri ile ünlenmiş ve birçok ülkeye örnek gösterilmiş ve hatta İstanbul’un kedileri üzerine belgesel bile çekilmiştir. Deprem bölgelerinin vazgeçilmezi köpekler peki? İnsanlık tarihi kadar eski ve uzun bir yoldaşlık var onlarla. Çocukken hatırlardım, mahalle köpeklerimiz vardı bizleri, mahallemizi koruyan. Hani şu meşhur ‘Karabaş’… Mahallemize yabancıların girmesini engeller, hırsızlardan, kötü niyetli insanlardan korur, biz ne yersek onu paylaşır ve tüm mahalleyi ezbere tanırdı Karabaş… Peki ne oldu da bu canlar bu dünyaya fazla geldi? Bir türlü sığdıramıyoruz onları. Hepsi birden saldırgan, kuduz, hastalıklı ilan edildiler. Hangi ara bu noktaya geldik peki?
Size daha ilginç bir yakın geçmişi hatırlatmak isterim hani şu ‘Kuş Gribi’ hastalığı zamanını. O zamanda hasta olan olmayan bütün kanatlı canlar yok edilmişti. Sonra ne oldu? Makine üretimi kanatlı türler aldı yerini. Hadi o başka konu, asıl ne oldu biliyor musunuz; Kene hortladı güzel ülkemde. Belli bir bölge ile sınırlı olan ‘Kene Sorunu’ tüm ülkeme yayıldı. Neden mi bu kanatlı can dostlarımız sadece bizim beslenme zincirimizi parçası değil maalesef. O canlar eko sistem, yaşam döngüsünün bir parçası. Kısaca onlar bizim için değil doğa için varlar. Bir dengenin içerisinde ve o dengeye aitler. İşte siz bu döngüden bir canı soykırım noktasında söküp alırsanız onun var olma sebebi gelir sizi bulur. Kenelerle beslenen bu kanatlı hayvanlar (tavuk, bıldırcın, keklik vb.) topluca katledilince sonuçları bizler için daha ağır oldu, netice ortada.
Bizler bu döngünün parçası değiliz. Doğanın bizlere ihtiyacı yok, biz doğaya, bu eko sisteme muhtacız. Bir bunu kabullenemedik gitti. Şimdi bu pati dostlar ne yaptılar, suçları ne, tek suçlu onlar mı? Yolda gördük ‘pistledik, hoştladık’, sonra çuvallara koyduk çöpe attık, sonra kuyruklarını, patilerini kestik, onları taşladık, sokak köşelerinde sıkıştırdık, tekmeledik, ezdik, dövdük, aç bıraktık, susuz bıraktık, zehirledik, öldürdük… Peki bunlar olurken bizlerden uyutulan oldu mu? Bunu yapan insanoğluna ‘uyutma’ kararı yasal olarak çıkarıldı mı? Bu hayvanlar emin olun bizlerin onlardan korktuğundan daha fazla bizden korkuyorlar. İşte bu korku onları saldırganlaştırabiliyor bazen. İçgüdüsel olarak korumaya geçiyor kendini. Çünkü bir başka insan ona o kadar kötü davranmış ki bilmiyor diğerlerinin içinde iyiler olduğunu…
İsmi lazım olmayan suçlardan bazılarının sanıklarına iyi hal, ağır tahrik deniliyor yargılama neticesinde değerlendirilirken, peki burada ağır tahrik yok mu? İyi hal yok mu? Bu hayvanların sahibi yok diyorsunuz ya sahibi sizsiniz, biziz, düşünme ve irade yetisi olan insanoğlu… Yaradanı unutuyor herkes, halbuki her evin duvarında asılı olan Kuran-ı Kerim bu konuda ne güzel demiş ayetlerinde : Dilsiz şahitlerim diye… Evet, bu şahitler bakalım hakkımızda ne söyleyecekler, biz onları sanık yapıp, savunmasızca yargılayıp, hüküm verirken…
Bugün yine pati dostlarımızdan bir kedinin katledilmesi haberi kanımı dondurdu. Tüm mahalle haykırmasına rağmen ‘kediyi ezdin, kedi var orada’ demesine rağmen tekrar arabası ile geri gelip üstünden geçerek bir canı katleden ve ardına bakmadan kaçan bir caninin haberi… Bunun cezası ne olmalı sizce? Bir yakınınıza, çocuğunuza yapılsaydı bu katliam ne hissedersiniz? Bu, köpeklere de yapılan bir davranış emin olun. Böyle çok haber var duyduğumuz ya da duymadığımız. Bu canilerle birlikte yaşıyoruz maalesef. Onların cezası yok, havlayan köpeğin cezası ölüm bu ülkede. Yakındır; tırmalayan kediler de öldürülür, gagalayan karga sürüsü de öldürülür bu memlekette… Eve giren karıncayı bile öldüren bir insanlıktan ne bekleyebilirsiniz ki…
Hani tarihi ile övünen bir milletiz ya, o zaman yazımı şu sözlerle sonlandırayım; Koca cihan padişahı Kanuni Sultan Süleyman bile danışmış Şeyhülislamına bir karınca için… İşte o meşhur Fetva ile bitiriyorum yazımı;
‘Yarın Hakk’ın dîvânına varınca Süleyman’dan alır hakkın karınca’ Şeyhülislam Ebussuud Efendi
