Birçoğumuz çocukluk yıllarını şöyle anımsar;
Sokak aralarında boş arsalarda oynanan gazozuna mahalle maçlarıyla , turkuaz semalara akan derelerimizden, göllerimizden tuttuğumuz balıklarla, patika yollarımızda traktör römorkunda tarlalara giderken rüzgarın fısıltısıyla burnumuza esen o, ata tohumu mahsüllerin , nacizane kokularıyla , Babacan dallarına iplerle , kilimlerle yaptığımız salıncaklarda semalara süzülen sevinçlerimizle ve gölgesine serdiğimiz yer sofralarında yaptığımız pikniklerimizle vb… Anılarla anımsadık çocukluğumuzdaki güzellikleri.
Tabii ki her şey gibi o güzelliklerde el birliğiyle mazide yer alan mahzenlerde yerini aldı.
Yerlerini ne mi aldı şimdi o sokak aralarındaki boş arsaların hepsi beton yığını , derelerimiz ve göllerimiz yanlış sulama projeleri ve kuraklıklar ile kurumaya yüz tuttu, kuruyanlar ise doldurulup ya yol oldu ya arsa , içindeki o güzelim balıklarda akvaryumda sergilenmeye mahkum oldular . Ata tohumlarımızı da verim artıyor diye sevine sevine tek kullanımlık hibrit tohumlara bıraktık . Ne o buram buram kokuları kaldı nede topraklarımızın güler yüzü. Babacan ağaçlarımızı da para uğruna heba ettik.
Sonuçta geleceğe mirasımız beton kafesler , balkon ve teraslarda saksıda güneşi selamlamaya çalışan bitkiler , akvaryumlara hapsedilen balık türleri ve salonda hoş duruyor diye aksesuara dönüştürülen ağaçlar bıraktık.
Lafın kısası gelecek nesillere miras olarak yemyeşil bir doğa yerine , karanlık minyatür bir dünya bırakmaya doğru yelken açtık dostlar bilmem farkında mıyız?!!!
