Bu ikilemde kalmak, yaşamak oldukça zor olabilir. Bazen yüreğimizle hareket ederiz, bazen de mecburiyetler bizi yönlendirir.
Yürek, merttir, cesurdur ve özgürlüğü temsil eder. Cesaret ve delilik barındırır; kan bile deli gibi akar. Yürek, sevdalar biriktirir, ölesiye sever ve sadıktır. Duygularını içinden geldiği gibi dışa vurur, ağlar ve konuşur.
Mecburiyet ise tamamen farklı bir kavramdır. Hayatın içindeki zorunluluklar ve sorumluluklarla ilgilidir. İstediğimiz halde yapamadıklarımız veya ulaşamadıklarımız, mecburiyetlerimiz olur. Bu durum, yaşamımızı anlamsızlaştırabilir ve iyi olan şeyleri kaybetme korkusu yaratabilir.
Zamanla farkındalığımız artar ve hangisinin daha ağır bastığını düşünmeye başlarız. Tabii ki yüreğimiz!
Son zamanlarda beni en çok düşündüren şey, nasıl yaşadığımız oldu. Örneğin, köyde yaşayan biri denizi hiç görmemiştir. Yıllar önce tanıdığım birisi şöyle anlatmıştı:
“Askerliğimi İstanbul’da yaptım. Hafta sonları izin günlerinde denize giderdik. Köyüme döndüğümde, eşimi ve kardeşlerimi denize götürdüm. İlk yaptıkları şey, avuç avuç suyu içip şükretmek oldu. Çok utanmıştım.”
Tam tersini de düşünebiliriz; köyde yaşamayan biri de köy hayatını tam anlamayabilir. Ama köydeki yaşam, bizim hayat garantimizdir; ekmeğimiz, sebzemiz ve meyvemiz onların sayesinde…
Teknoloji sayesinde köylüler de seslerini duyurmaya başladı. İşte bu, mecburiyettir. Yol kenarlarında gördüğünüz köylülerden bir şeyler alın. Onların ekmeğine aş olursunuz ve samimiyetleriyle içiniz ısınır.
Bir kedi, köpek ya da kaplumbağa sevebilirsiniz. Şu anda benim bir köpeğim var, onu sahiplendim. Neden mi söylüyorum? Sanki yüreğimden geçenleri okuyor gibi. Üzüldüğümde yanımda oluyor, patisini dizime koyuyor ve gözlerimin içine bakıyor. Çocukluğumdan beri hayvanları severim ama mecburiyetler beni hep engelledi. Demek ki zamanı değilmiş!
Bir kadın olarak dünyaya bir daha gelsem, barışın olduğu, demokratik yaşam kurallarına uyarak yüreğimdeki duyguları doyasıya yaşamak, yaşatmak ve anlaşılmak isterim. Olumsuzluklara karşı durarak sevmek ve sevilmek isterim.
Sonuçta yol şuraya çıkıyor:
“Kiminin parası, kiminin duası…”
Teknoloji sayesinde köylüler de seslerini duyurmaya başladı. İşte bu, mecburiyettir. Yol kenarlarında gördüğünüz köylülerden bir şeyler alın. Onların ekmeğine aş olursunuz ve samimiyetleriyle içiniz ısınır.
Kesinlikle üreticiye destek olmak için bu tür üreticilerden alışveriş yapmalıyız. Ama onlarda biraz daha hesaplı satmaları lazım.
Tuncay Bey yazı size mi ait? 🙂
Bir kadın olarak dünyaya bir daha gelsem, barışın olduğu, demokratik yaşam kurallarına uyarak yüreğimdeki duyguları doyasıya yaşamak, yaşatmak ve anlaşılmak isterim.
Cümlesiyle bitiriyorsunuz.
Ama çok güzel bir makale olmuş, yazanın ellerine sağlık.