Kahramanmaraş merkezli 6 Şubat sarsıntılarında yıkılan Ebrar Sitesi Reyyan Apartmanı’nda 52 kişi ömrünü yitirdi.
Açılan davada, sanıklardan Mesut Vahit Yararı, Muhammet Karaaslan ve Harun Gümüşer tutuklu, Nasuh Atılgan tutuksuz yargılanıyor. Burada gebe kız kardeşi ve kız kardeşinin eşini kaybeden Serap Arıcıoğlu, Ebrar Sitesi’nin tekrar inşa edilmesine reaksiyon gösterdi.
Arıcıoğlu, sarsıntıda ve sarsıntı sonrasında yaşadığı süreç ile Ebrar Sitesi’nin inşasına ait değerlendirmelerde bulundu.
6 Şubat’ta halkın kendi uğraşlarıyla gayret ettiğini anımsatan Arıcıoğlu, “6 Şubat’ta burada kız kardeşimi, eşini ve doğmamış bebeğimizi kaybettik. Kardeşim 6 aylık evliydi. Kendisi burada kiracıydı. 4 aylık gebeydi. Eşi ve kendisi etraf mühendisiydi. Burada kendilerine mesken tutmuşlardı. 6 Şubat tarihinde makus bir olay yaşandı. Biz canlarımızı burada kaybettik. Ben kardeşimi ve eşini 8 günde burada bulduk. Enkazdan 8’inci günde çıkardık. Çok büyük gayretler verdik. Bu uğraşlar verilirken kimsenin yanımızda olmadığını gördük. Kimse yardım etmedi. O beşerler burada can çekişerek öldü. AFAD takımları gelmedi. Yaşadıklarımızı biz biliyoruz. Biz kendi uğraşlarımızla çıkardık. Halk kendi materyallerini bulmaya çalıştı. Çok acı bir durumdu” diye konuştu.
“BU BİZİM ACIMIZA SAYGISIZLIKTIR”
Arıcıoğlu, zelzelenin 2 yılına yaklaşıldığını ve Ebrar Sitesi Reyyan Apartmanı davasında 3 kişinin tutuklu olduğunu belirterek, özetle şöyle konuştu:
“2 yıla yaklaşıyoruz. Kardeşimin apartmanında 3 kişi tutuklandı. Lakin onların tutukluk hallerinin bitmesi için gayret veriyorlar. Biz belediyeye dava açamıyoruz. Benim kardeşimin apartmanında kaçak kat çıkılmış, biz onu sonradan öğrendik. Müteahhitler kendi ortalarında anlaşmış kaçak kat çıkılmış. İmza atan kamu görevlilerini bulamıyoruz. Biz ne yapacağımızı da bilmiyoruz. Kim hatalı ya? Biz burada hatalıyı bulamıyoruz. Bizim canlarımızın kabahati neydi? Biz iki kardeştik, ben canımı kaybettim. Biz ruhen çöküntüdeyiz. Bu acılar ne vakit dinecek? Nasıl elimizden tutulacak? Devlet nerede?
İnsanlar öldü gitti. Burada binalar yapıldı. Bizim acılarımız nereye gömüldü? Bu kadar kolay olmasın. Benim kardeşim zelzeleden 2 gün evvel bebeğin cinsiyetini öğrenmişti. Hayalleri vardı. Kardeşimin cürmü neydi? Buradan konut tutmak mıydı? Burayı niçin imara açtınız? Madem bu kadar berbattı niçin hala daireler yapıyorsunuz? Bu binaların altı çürük. Niçin daire yaptınız? Bu hatalılar ne vakit bulunacak? Biz nasıl kederimizi anlatacağız. Sanki burada ne rant döndü? O kaçak katlar yapılırken ne rantlar döndü? Kimlerin parmağı var?
‘Ölüler geri gelmeyecek’ diyorlar. Evet gelmeyecek. Benim kardeşim geri gelmeyecek, kimse geri gelmeyecek ancak biz bunların davasını bırakamayız. Ben yaşadığım sürece bu davanın peşinde olacağım. Ben o tutuklanan insanların çıkmasını istemiyorum. Uzmandan gelen raporlar sanıkları haklı gösteriyor. Nasıl haklı olabilirler? Bizim bu enkazlar kumdu kum. Elimize aldığımızda dağılıyordu. İnşaat o kadar berbattı. Bu yapılar yapılırken belediyeler görmedi mi, devlet görmedi mi?
Ölen insanların üzerine daireler yapılıyor. Bizim acılarımız daha kapanmadı. Bunlar sonraki iş… Evvel acılarımız kapansın. Hatalılar bulunsun. İnsanların yüreğine su serpilsin. Bu binaların altında ölen insanların kolu, kanadı, bacağı kaldı. Burada beşerler nasıl oturacak? Bu konutların içinde nasıl huzurlu uyuyacak? Bu binalar buraya yapılmamalıydı. Bu bizim acımıza saygısızlıktır.”
