Bir gün uzak diyarlardan gelen bir Işık Türkiye’de yaşayacağını öğrenir. Ama orada yaşaması için bir şeye dönüşmesi gerekmektedir. Işık olarak kalamaz. Işık bir türlü karar veremez ve sonunda bir bilgine danışır. Bilgin ona; ‘İşin zor aslında. Dünyada bir şey olmak çok zor. Sen nereye gideceğim demiştin?’ der. Işık, Türkiye olduğunu söyleyince Bilgin’in yüzü dehşete uğrar. Işık şaşırır. Bilgini kendine getirmeye çalışır. Bilgin biraz kendine gelince ışığa şöyle der; ‘Orası zorlar ülkesi hatta en zorların ülkesi. Orada her şey zor. Adalet zor, sağlık zor, ekonomi zor, eğitim zor ve dahası yaşamak zor. Oraya gideceksen sakın çocuk olarak gitme, kadın olarak gitme, hayvan olarak gitme, ağaç olarak gitme, doğa olarak gitme.’ Işık şaşırır ve sorar ‘İyi ama ne olarak gideyim bu zorlar ülkesine?’
Bilgin şöyle der; “Sen en iyisi oraya ya hiç gitme ya da böyle ışık olarak aydınlık olarak git. Zira orada dumanlar, sisler ve karanlıklar var. Uzun zaman önce oraya bir ışık gitmişti senin gibi, onun sarı saçları ve mavi gözleri vardı. İşte ondan sonrası söndürmek için elinden geleni yaptı ‘Duman Adamlar’.”
Işık söze atılır: ‘Hani şu Dünyanın asıl düşmanı olan “Duman Adamlar”mı? Onları duymuştum. Onlar gittikleri her yere zorluk, karanlık, acı ve yok etme getiriyorlarmış.’ der.
‘Evet’ der Bilgin; ‘Onlar tüm dünyadalar ama Türkiye’ de daha fazlalar. O nedenle sen ışık olarak sız oradaki insanların arasına. Öyle aydınlat ki aslında çok güzel olan o ülke aydınlığa kavuşsun’.
Işık anladığını ifade eder ve çok daha fazla parlayarak Türkiye’ye doğru harekete geçer. O kadar parlaktır ki gözleri kamaştıracaktır. O umuttur, o aydınlıktır, o güzelliktir, o sevgidir adeta…
Umarım çabuk gelirsin ‘Işık’ buraya, zira burada zaman bile zor…
