Ölüm ve Gerçek
Nasıl insanım diye, durup kendine sorsan,
Hatta kötüyü koyup, hemen iyiyi alsan.
Önce kendini bilip, sonra dostunu duysan,
Ölçsen, biçsen, doğruyu hakikatlerde bulsan.
Hayal et, kör ölüm seni de bulmuş.
Azrail kapında, bak seni sormuş.
Bu sefer radara, seni de koymuş.
Hatta pak beyazlığı, yüzüne vurmuş.
Nasılım?… Cenazende kendine sorsan,
Koşup gelen kimler? Var mı hiç noksan?
Üç beş kişi mi, yoksa seksen ve doksan?
Kimse gelmemiş, ise durumuna bir baksan.
Eğer seviliyorsan, sana inan özendik.
Cesedin yakışıklı, sen ne kadar güzelsin.
Gidişinle aranır, bizi hepten üzersin.
Kazandın bizleri de çünkü sen çok özelsin.
Yada sevilmedin hiç, senden çokça tiksindik.
Duyduk öldüğünü de, sanki biraz sevindik.
Dünya kurtuldu senden, seni ebedi gönderdik.
Sendeki negatifi artık çula çevirdik.
Ölümü unutmazsan, doğru yolda kalırsın.
Kendine iyi ölçü, dost kapısı çalarsın.
Ailenle beraber, hem de mutlu yaşarsın.
Allah’ın rızasını, tez zamanda alırsın.
İçindeki kinini sök at, artık bir nehre.
Başkasını da koy, iyi insan yerine.
Silkelen ve dön artık, kendi öz benliğine
Ömrün uzar çok düşme, haram malın peşine.
Ergani’yim, şimdilik diyeceğim bu kadar.
Doğru yola gelelim, Yaradan yoksa kızar.
Sanma kaçarım ondan, zalim ecel yakalar.
Omuzda tabutlarda seni mevta yaparlar.
Sedat Ergani
13.04.2025
Bursa
