KAYBETMEKTEN KORKTUĞUM HER ŞEYİ ÖZGÜR BIRAKTIM…

Başlıktaki söz Stefan Zweig’ e ait. Ama herkes kullanabilir ve gereğini yapabilir.

Değer verdiğimize müsait bir yaşam yaşıyoruz. Müsait olduklarımız genellikle yakın çevremizde bulunan insanlardır. Yakın olarak tanımlayıp, konuşlandırdığımız bu kişilerle karşılıksız bir samimiyet ve duygu ilişkisindeyizdir. Çok samimiyetin saygıyı azalttığını, çok sevginin nankörlük getirdiğini, çok iyiliğin suiistimal edildiğini unutarak dengeyi kaybederiz. Lakin insan ilişkilerinde “ÇOK”’ lar sıkıntılı olup “DENGE” esas olandır.   

Tecrübeli kime denir sizce? Bizden fazla yaşamışlara mı? Önce denemişlere ya da deneyimlemişlere mi? Ya da daha çok bilene mi? Bence hayır! Ben, inanmamayı, güvenmemeyi, sevmemeyi ve kronik şüpheci olmayı öğrenmişlere tecrübeli diyorum. İnsanların tecrübe dediği şey, kalbiyle bağlantısını kaybetmiş veya kesmiş insanın sergilediği tavrın adıdır. Ve sanıyorum ki bu anlamda ben, çok tecrübeli bir kişi oldum.

Tavır demişken, karakter ile tavır genellikle karıştırılır. Oysa, karakter kişinin kim olduğuyla alakalıyken, gösterilen tavır, sizin kim olduğunuzla alakalıdır; karıştırmayın. Unutmayın lütfen, zeki insanlar asla bir baltaya sap olamazlar. Olanlar yalnız aptallardır. (Dostoyevski). Bir ilişkide sap olmaya çalışmayın, baltaya ihtiyaç kalmadığında odunlukta paslanır, kış sert geçerse yakılırsınız.

Şark kültürüne sahip bir toplum olmamız nedeniyle, bizi uyaran veya doğruları anlatanları hiç sevmeyiz. Hayal satanları, gerçeği saklayanları, aldatanları sever ve destekleriz. Bu yüzden ne eleştiriden ne de eleştirenlerden hazzederiz! Ama şunu bilmemiz gerekiyor ki yolculuğumuzda karşılaştığımız her nesne, her durum ve her ilişki kendimizi inşa etmemize bir vesiledir. Bize acı verse, zor gelse de gidilmeye değer hiçbir yolun kestirmesinin olmadığını unutmayalım. Biliriz de yine de hep kestirme ararız. Tabiatımız öyle ister, kolay olana meyletmek, zahmetsize talip olmak bize özgün bir durum sanırım. O yüzden gerçek insanları yalnız bırakır, çirkin görür, uzak dururuz.

Bu duygularla kendimize doğru yaptığımız yolculuğumuzda bulduklarımız, bulmayı umduklarımızdan her zaman fazla olacaktır. Bu yüzden zaman zaman durur ve şükür ederiz. İnanç odur ki; kabul olmayan dualara şükretmek de imana dahildir!  Eskiler demiş ki, bizler neysek dünya da o’dur. Kötü veya iyi, güzel ya da çirkin, açgözlü, kıskanç veya hırslı isek diğer insanlarda öyle olacaktır. Kendimiz neysek içinde yaşadığımız toplum veya diğer bir deyişle düzen de o’dur. Değiştirmek mi istiyorsunuz; başkalarından, toplum ya da devletten değil, kendinizden başlayın. Ve her zaman hayatın size sunduğuna şükredin. Çünkü size vermek için çalışan ve sizin için dönen bir sistem hiç mevcut olmadı. Hayatın gayesi de bu değil sanırım.

Sevgi ve alakasına muhtaç olduğumuz diğer insanları benleştirmeden kabul ediyor ve başlığa tekrar dönerek diyorum ki; kaybetmekten korktuğum her şeyi özgür bırakıyorum. Bırakıyorum ki her şey doğal akışı içerisinde kendini gerçekleştirsin. Eminim her şey zamanın sırasına uygun olarak, birbirine karşı işlemiş oldukları haksızlıkların cezasını ödeyecektir.

Afetsiz ve şükrün çok olduğu zamanlar dileğiyle…