Çok iddialı bir sözle başladık. Aslında kesinlik ifadeli cümleleri sevmiyorum. Çünkü, yaşadığım ve yaşadığımdan öğrendiğim bir şey var ki, hayatta her şey olasıdır! O yüzden -asla- kelimesiyle başlayan veya kesin hüküm veren cümlelere karşı temkinliyim. Bu nedenle etrafımda “asla şunu yapmayacağım”, “asla bunu söylemeyeceğim” diye konuşan kişilere hep, “asla, asla demeyin” demişimdir.
Bir şeyin ya da durumun, doğru veya yanlışlığı zaman içerisinde ortaya çıkmaktadır. Bugünkü yazının başlığını da zamanla ortaya çıkan, deneyimlerim neticesinde vardığım bir sonuç olarak kabul ederseniz sevinirim. Asla doğrudur demiyorum. Yanlıştır da diyemem. Sadece aradığımız mutluluğun bize bir sürecin sonucunda gelmeyeceğini, biz hazır olduğumuzda, kendi öz zamanımızı deneyimlediğimizde ortaya çıkan bir olgu olduğunu söylemeye çalışacağım.
Hepimizin aradığı şeydir mutluluk. Nihai varılacak bir ödül merkezi, kazanç, iyi şeylerin bütünü veya hayatımızın anlamı ya da amacı olarak düşünürüz çoğunlukla. Ve ararız türlü nesne ve duygularda. Parada, makamda, mal ve mülkte olduğu kadar onur, şan ve şerefte… Dışımızdaki nedenlerde, sahip olmak için çırpındığımız bedenlerde, haz duygusunun merkezinde ve çoğulunda ararız onu…
Doğru zamanı vardır diye düşünürüz mutluluğun. Şartların olgunlaşmasında, kesin cevapların verildiği dönemin son diliminde…Evet ve hayırlarımızda, eylemlerimizin sonucunda, emeğin, verdiğin zamanın bir doyum noktasında bekleyecektir diye hayal kurarız.
Lakin, “hayaller, kırılmak içindir” der düşünür. Ve hayat bize mutluluğun zamana bağlı kalmadığını, beklediğinde, gerekli şartları yerine getirdiğinde gökten kucağına düşecek bir elma olmadığını gösterecektir. Belki de çoğumuz görmüş, yaşamışızdır bu durumları da hala beklemeye devam etmekteyizdir.
Hayat nasıl yaşanmalıdır, amacı mutluluk mudur bilemiyorum. Kişiden kişiye değişiklik gösteren cevapları vardır bu soruların. Ama bilebildiğim ve emin olduğum bir şey var ki; mutluluk bir hedef ya da ödül değildir. Beklentilerinize uygun hareket etmez, hatta cevap vermez.
Öyleyse mutlu olmak için acele etmenize de hiç gerek yok bence! Zihninize acele etmeyi bırakmasını söyleyin. Olduğu gibi olma izni verin ona. Çünkü, sadece şu an vardır. Hayat başka bir zaman diliminde yaşanılacak formata sahip bir döngü değil. Düz bir çizgi olarak da düşünmeyin hayatı. O, sadece şimdi, şu an alıp verdiğiniz nefesinizin içinde saklı halde sizi beklemektedir. Kendinizi şu ana bıraktığınızda, olduğunuz gibi olma halini bağışladığınızda doğal bir sonuç olarak kendiliğinden ortaya çıkacaktır. İşte bu çıkış size huzuru ve dolayısıyla mutluluğu getirecek, hissettirecektir.
Peki, bu nasıl olacaktır? Çünkü, şimdiki dediğimiz anımız daima doludur. Geçmişi getiremez, geleceğe eremeyiz. Bu ikisi arasında sürekli gelip giderek kendi şimdimizin farkına bile varmayız. Aslında geçmişte yoktur, gerçekleşmesi bizim kontrolümüz dışında olabilecek gelecek de oluşmamıştır. Var olan sadece ve sadece şimdiki zamanımızdır. Ama biz onu geçmişin pişmanlıkları, geleceğin olanaksızlıkları ile yani sanal şeylerle doldurduğumuz için gerçeğimiz daima dolu olarak gözüküyor. Aslında geçmişi bugün yapacaklarımızla değiştirebilir, geleceği örebiliriz. Sihirli zaman dilimi arıyorsak çok uzağa veya geriye bakmaya gerek yok. Önümüzde, şimdimizde, şuanımızda ve yanıbaşımızda bizi bekliyor.
Öyleyse, peşinde olduğumuz mutluluk dışarıdan ya da geçmiş-gelecek bir zaman diliminin içinden çıkıp gelecek bir şey değildir. Şu anda olanla, gerçekten olabilme halidir mutluluk. Nefes, hareket, sessizlik ve içinizde hissettiğiniz yaşam duygusudur.
Her şeyinle şimdiyi seçip, zamanda yolcuğu bıraktığında, içini dolduran sebepsiz bir huzur hissidir. Bu his var olmanın farkındalık duygusudur. Açıklama hissi bile duymamanız gereken bir durumdur bu. Sadece var olduğunuza, yaşamın içinde ve anında olduğunuza sevinmektir.
Bu şey zaten sendeydi ve sen bunu hep ihmal ettin. Şimdi döndün ve senin olanı alıyor, hiçbir şey için -asla– demiyorsun.
Şimdiki zamanını yaşayıp, hiçbir çaba harcamadan mutlu olmayı idrak edebilme ümidi, afetsiz günler dileğiyle…
