Geçtiğimiz on beş günün değerlendirmesini sizlerle birlikte yapacağım. Gezip gördüğüm, yediğim içtiğim, değerlendirdiğim yerlerin güzelliklerini seri bir şekilde paylaşacağım.
Öncelikle şunu belirteyim. İnsan hayalleriyle yaşarmış. Annem ve teyzem altmış yaşlarından sonra, evlatları sayesinde, birisi Amerika’ya, diğeri Japonya’yı gitmek nasip oldu. Bende hep hayal kurdum. Acaba gidebilecek miyim?
Ama, önce ülkemin gidemediğim yerlerini düşledim. Elime fırsat geçti. Doğu Ekspresi turuna katıldım. Birkaç gün izlenimlerimi sizlerle paylaşacağım. Bir nevi kültür elçisi olarak…
Ankara’dan uçakla Van ilimize gittim. Tur rehberi güler yüzüyle bizi karşıladı. Son derece donanımlı otobüse bindik. Yaklaşık 30-40 km. sonrasında Van gölünün kıyısında Sütçü Fevzi adındaki kahvaltı yerine geldik. Serpme kahvaltı adında dört kişilik gruplara sunulan kahvaltının tadına doyulmazdı. Hani derler ya “Bir kuş sütü eksik diye…” aynen öyle. Bardakta doğal sütümüz bile vardı. Kahvaltı zenginliğine doyduk. Her şey doğaldı.
Şimdi diyeceksiniz ki, yediğin içtiğin senin olsun, gezdiğin yerleri söyle?
Zaten öyle yapıyorum. Doğu Anadolu’ya gidip de, yemeklerinden bahsetmemek olmaz. Yola çıktığımızda şehrin içinden geçip, dışına yöneldik. Van gölünün kıyısına doğru… Rehberimiz bize, 2011 yılında yaşanan deprem felaketinden sonra, şehrin nasıl yeniden yapılandırıldığını anlattı. Binalar en fazla beş katlı uyum içerisinde dizilmişlerdi. Değişim hemen fark ediliyordu. Solumuzda Van kalesi sağımızda Van müzesi bizi adeta uğurluyordu. Teknelerin olduğu yere geldik. Soğuk kış günüydü ama kış güneşi bizi ısıtıyordu. Tam karşımızda heybetli Akdamar adası bizi selamladı. Yaklaşık yarım saatlik tekne turuyla beraber adaya ayak bastık. Son yıllarda yaşanan olayların etkisiyle, rehberimiz bize Van gölü canavarının uydurmacadan ibaret olduğunu, dünyada eşsiz bir renge sahip gölün mavi renkte ve sarı sazan balığının sadece burada yetiştiğini anlattı. Tabii daha sonra tadına bakacaktık…
Gevaş ilçesinin sınırlarında kalan Akdamar adası, gölün ortasındaki birkaç adanın ikinci büyüğüydü. Ermeni bir baş keşişin kızı olan Tamara ile ona aşık bir gencin onu görebilmek için adaya yüzmesini anlatır. Bunu fark eden baş keşiş kurduğu tuzak ile gencin boğularak ölmesine sebep olur. Gücü kuvveti kesilen gencin “Ah! Tamara” diyerek sulara gömülmesi ve adanın adının ilk önce “Ahtamar” olarak anılmasına sebep olmuş zaman içerisinde Akdamar’a çevrilmiştir. Akdamar Kilisesi, İsa, Yunus, İbrahim, İshak ve Musa peygamberlerin yaşadığı dönemlere tanıklık etmiş, Ermenilerin her sene Eylül ayındaki ayinleri ile önemli turizm yerlerinden birisi haline gelmiştir. Üç vardiya usulüyle özel güvenlik sayesinde belediyenin de katkılarıyla, koruma altına alınmıştır.
Dönüş yolumuzun üzerinde Van Müzesi vardı. Kış şartlarından dolayı karşıdan gördüğümüz Van kalesi ise görkemli duruşuyla bizi selamlıyordu. Kalenin iyi bir restorasyonuyla korunduğu belli oluyordu. Tarihi yapılarımızın elden geçirilmesi turizmin canlanması açısından önemliydi. Otelimize vardığımızda akşam olmuştu. “Yemek nerede yenilir” diye sorduğumuzda, yöresel yemekleriyle ünlü “Van Mencel” yani, Van kazan evini gösterdiler. Menü tamamen yöresel yemeklerden oluşuyordu. Hepsinin tadına ayrı ayrı bakamayacağımız için, ortaya karışık söyledik. Yanında yayık ayranı istedik. “Soğanlı mı, soğansız mı “ diye sordular. “Soğanlı” istedik. Doğrusu hiç pişman olmadık. Karnımızın doyduğu gibi gönlümüzde doymuştu. Yorgunluktan hemencecik uyumuştur.
Dağların arkasında karanlığa kavuşan geceye iyi izlenimleri not düşmüştük.
Sabah ola hayır ola!
