Geçmişin özlemi, geleceğin kaygısı derken bugünü yaşamadan günler geçiyor. Hayat telaşı, sorumluluklar, bazen de fazladan yüklendiğimiz yükler… Sahi, bizden önce aramızdan zamansız ayrılan yakınlarımız da bizim gibi değil miydi? Onların da hayalleri, gelecek kaygıları, geçmiş özlemleri yok muydu?
Ben mesela, cumbalı, iki katlı, yarı ahşap bir evde doğdum. Ev hâlâ ayakta ama kapısı her zaman açılmadığı için biraz keyifsiz. İçeri girer girmez tozlu, havasız, biraz küskün karşılar geleni. Camları açınca tatlı bir bahar serinliği dolar içeri, yavaş yavaş kasveti azaltır. Önce bahçe temizlenir; geçen sonbahardan kalma yapraklar, kuru dallar toplanır. Bir tarafta yeni yeşeren çimler, geçmiş ve gelecek gibi yan yana durur. Bakımsızlıktan ve yaşlılıktan bezgin, ne ölü ne diri ağaçların gecikmiş bakımları yapılır.
Bahçeden avluya açılan, mavi boyası yer yer kalkmış eski bir kapı var bir de… Zar zor açılıp kapanır. Ne çok şey bilir kim bilir! Onca hüzne, acıya, kahkahaya, neşeye şahitlik etmiştir. Bazen durup öylece bakarım ona. Evin içi silinip paklandıktan sonra biraz daha keyif verir insana. Oysa evin en küsmeyeni kapılar, halbuki en çok onlar her kahrı çekmiştir.
Tabii bir de kap kacak, tabaklar, kırk küsur senelik çay tepsileri, kaşıklar, çatallar… Onlar da öylece hazır bekler. Sahipleri çoktan göçüp gittiler. İnsan her şeye alışıyor, yokluklarına da… Ama bazen bir anlık gözüne takılan bir detay acıtıyor içini: Eski, boş çeyiz sandığı, sedir, divan, tozlu kitaplar, merdivenin trabzanının başındaki ahşap direkte çakılı bir çivi… Sanki bu evin daimi bekçileri gibi.
Sevdiklerimiz hayattayken onlarla vakit geçirelim, sahip olduklarımıza şükredelim. Evleri ev yapan ailedir, aile ise her şeydir. Sevgiyle kalın.
Çok güzel başlamışsınız, bu hızla bir kitap okuyacağımı düşündüm. Çünkü bir nefeste okudum.
Yani bunun devamı bir hikayenin tamamlanması olursa harika bir eser çıkar.
Kaleminize sağlık.