Pulu seçiyorum.
Bir kralın boynu bükük profili mi,
yoksa kırlangıcın kanadındaki çatlak mı?
Değeri, gideceği yere göre değil,
döneceği yere göre biçilir.
Oysa bu mektup, hiçbir istikamete
uğramayacak kadar ağır.
Yapıştırıyorum.
Ama kenarından,
tırnak ucu kadar havayla temas edecek şekilde.
Islatıyorum, dilimle değil,
gözümün nemiyle.
Zira bu pul, posta damgası değil,
bir terk edilişin faturası olacak.
Adres satırı boş.
Oysa en doğru adres,
içinde oturulmayandır.
Sokak adı yok, numara yok.
Sadece rüzgârın yazdığı bir hilal var.
O hilalin karanlık yüzüne,
pulu öyle bir iliştiriyorum ki,
tarih okunmasın.
Gönderici olarak ben yazmıyorum.
Zira gönderen,
zaten gitmiş olandır.
Ve bu mektup,
ona değil,
onun terk ettiği boşluğa yazıldı.
Pulun dişleri, testere gibi.
Kesiyor, ama ayırmıyor.
Birleştiriyor, ama bütünleştirmiyor.
Tıpkı iki yabancının
aynı kaldırımda yürümesi gibi.
Yan yana, ama ayrı.
Mektubu ters çeviriyorum.
Arka yüzü, önünden daha manidar.
Orada, pulun yapışkanından arta kalan
bir tutkal lekesi var.
O leke,
söylenmemiş sözlerin
mürekkeple değil,
yoklukla yazılanı.
Ve nihayet,
pulu seçtim.
Ama mektup hâlâ gönderilmedi.
Çünkü asıl mesele,
pulun değil,
mektubun uçurtma olmasıydı.
İp, parmakta.
Rüzgâr, bir başka şehrin
akşam ezanında.
Pul, bir ihtimalin
postaneye teslim edilmiş
vedasıdır.
Ben ise, o vedayı
hâlâ cebimde taşıyan
bir adamım.
