Penceremin kenarına tünemiş tereddüt:
Seni sevmek mi,
Yoksa bu kırık dökük evde mendil katlamak mı
Daha çabuk bitirir ömrü?
Cipralex berraklığı sızıyor sonra odaya,
Beyaz ve kimyasal bir sükûnet.
Bütün acıların köşelerini yuvarlıyor,
Sivri yerlerini yontuyor içimin.
Kimseler anlamıyor ama
Ben bir fiyonk yapıyorum hüzünlerimden,
Saçına takarsın belki diye;
Rengi solgun, atlası ucuz bir kurdele.
Bana sunduğun her şey,
Ismarlama bir gülüş kadar yabancı mı yoksa?
Dikiş izleri görünen,
Provası defalarca yapılmış,
Dudak kenarlarına alelacele tutturulmuş bir tebessüm…
Ama tutunmak istiyorum yine de.
Oysa aşk dediğin nedir ki?
Bir rafın arka tarafına düşmüş eski bir ayraç,
Biraz toza bulanmış,
Biraz unutulmuş.
İşte yine kesiliyor hatlar.
Makas bilmez kumaşın çektiği acıyı.
Ben bilirim.
