Sessizliğin çığlığı koptu yüreğimden,
Oysa kimse duymuyor…
Herkes kulaklarını kapatmış,
İşlemiyor…
Gafletler sarmış dünyayı,
Boğuluyorum…
Oysa çığlıklarım belki çare olacaktı dünyaya,
Uyandıracaktı uyuyanları,
Ve dünya düzelecekti…
Ama nafile,
Ninni söylüyor rüzgarlar,
Uyutuyor insanlığı…
Ne çığlıklar çare ne de aydınlıklar…
Kasvetin fermanı buyurmuş her yerde,
Sarmış endamını doğanın…
Kalk dikel,
Bi kendine gel,
Silkin uyan hadi…
Ben, uzatıyorum elimi çığlıklarıma,
Serpiştiriyorum gene,
Çöller bile dile geldi,
Kalk canlan dikel diye…
ÇIĞLIK
