Eski defterlerin tozunu yuttum bu sabah, Aralarından sararmış bir çocukluk fotoğrafı düştü. Seni daha önce de gördüğüme yemin edebilirim, Hani şu çayın demini almadığı, kurabiyelerin bayatladığı O tekinsiz ikindi vakitlerinde…
Hiç yabancı değilsin, Sanki mutfakta unutulmuş porselen bir fincanın çatlağı gibisin. Bu ilk olamaz, biliyorum. Aklıma ve mantığıma aykırı bu tanıdıklık. Kalbim bir eski zaman bandosu gibi güm güm vuruyor.
Yeni bir şeyler bulmak umuduyla karıştırıyorum çekmeceleri; Sanki çekmecenin dibinde seni ilk gördüğüm o eski günün bileti var. Seni geçmişteki bir acıya, Veya tam zamanında yağmış bir yağmura benzetiyorum.
Eğer seni daha önce sevmediysem, Peki ben bu içimdeki tanıdık sızıyı Hangi rafa kaldıracağım şimdi?
— Ulaş Saydam
