Bir Dirilişin Gölgesinde, Bugüne Bakmak
Yırtık çarıklarla, cepheden cepheye koşarken yüreğinde sadece vatan aşkı taşıyan bir millet… Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğinde, yokluk ve akıl almaz imkânsızlıklar içinde, adeta küllerinden doğan bir iradenin 30 Ağustos sabahı çelikten bir yumruğa dönüşmesinin adıdır Zafer Bayramı. Düşmanın sayıca ve silahça üstünlüğüne karşı, göğsündeki sarsılmaz imanla süngüye yürüyenlerin, “Ya İstiklal Ya Ölüm” şiarıyla bir toprağı yeniden vatan kıldığı o sonsuz mücadelenin en nadide eseridir Bağımsız Türkiye Cumhuriyeti. Bu zafer, salt bir askeri başarı değil; onurunu, namusunu ve geleceğini çiğnetmemeye yemin etmiş bir ulusun, dünyanın en donanımlı ordularına karşı kanıyla ve canıyla yazdığı eşsiz bir destandır.
Fakat ne acıdır ki bugün, o kanla sulanmış topraklarda yeşeren asırlık çınarın gölgesinde serinlerken, köklerimize sırtımızı dönmüş durumdayız. Cepheye mermi taşıyan Şerife Bacıların, gözünü kırpmadan şehadete koşan, bıyığı terlememiş gencecik fidanların mirasını devralan bizler; büyük bir vefasızlığın, derin ve ürkütücü bir yozlaşmanın girdabında savruluyoruz. Emek vermeden kazanmayı marifet sayan, ter dökmeyi küçümseyen hazırcı zihniyet, milli şuurdan yoksun, vatan kavramını sadece haritadaki bir çizgiden ibaret sanan vurdumduymaz bir anlayış toplumu adeta esir almış durumda. Ülkenin en tepe yönetiminden, en küçük çarktaki işçiye kadar dalga dalga sirayet eden bu ahlaki erozyon; tembellik, liyakatsizlik ve sınır tanımaz bir menfaatperestlik olarak karşımıza çıkıyor. En yürek burkanı ise ecdadının ne uğruna toprağa düştüğünü unutan, vatanına ve milletine yabancılaşmış, hatta gizli veya açık vatan düşmanlığına prim veren, tarihinden kopuk bir savrulmanın yaşanmasıdır.
Düşünüyorum da; 1922’nin o kavurucu Ağustos ayında Dumlupınar’da şahlanan o asil ruh, o emsalsiz birlik ve beraberlik, o saf fedakârlık bugün damarlarımızda aynı şiddetle atıyor olsaydı, Türkiye şu an nerede olurdu? Kendi çıkarını devletinin ve milletinin çıkarının önüne koymaktan haya eden yöneticilerle, alın terini en büyük ibadet sayan işçilerle, üretmeyi, ilmi ve fenni hedef edinen bir gençlikle; sadece ekonomik olarak değil, ahlaki olarak da dünyanın zirvesinde, parmakla gösterilen bir refah toplumu olmaz mıydık? O günün yokluğunda omuz omuza verip imkânsızı başaran bu millet, bugünün devasa imkânlarıyla o günkü yüksek ahlak ve ruhu birleştirse, aşamayacağı hiçbir engel, çözemeyeceği hiçbir kriz kalmazdı. Bizim en büyük eksiğimiz ne teknoloji ne para ne de kaynaktır; bizim yegâne eksiğimiz, bizi biz yapan o çelik iradeli, temiz ve sarsılmaz Kuvâ-yi Milliye ruhudur.
Ey Türk gençliği; üzerindeki bu ölü toprağını at, silkelen ve özüne dön! Sosyal medyanın sahte ve geçici dünyasında, kolay yoldan köşeyi dönme hayallerinin zehirli boşluğunda kendini kaybetme. Senin damarlarında akan kan, başkalarının emeline alet edilecek kadar ucuz ve sıradan bir kan değildir. Sen; vatanı için malından, canından, yarından ve hatta sevdalarından vazgeçen kahramanların torunusun. Bu ülkenin aydınlık geleceği; senin dürüstlüğüne, senin sarsılmaz ahlakına, senin çalışkanlığına ve göğsünde taşıdığın vatan sevgisine emanet. Çevrendeki yozlaşmış zihniyetlere inat, doğrudan şaşma. Tembelliğe ve çürümüşlüğe inat, gece gündüz demeden üret, oku, sorgula ve kendini geliştir. Unutma ki bu vatan, sadece uğrunda can verenlerin değil; uğrunda ter dökenlerin, aklını ve kalbini onu yüceltmek için kullananların omuzlarında yükselecektir.
30 Ağustos’un o kutsal ateşi, yüreklerimizde bir an bile sönmesin. Bizi ayakta tutacak, fırtınalarda devrilmekten kurtaracak olan yegâne güç, birbirimize ve bu mukaddes toprağa olan sarsılmaz bağımızdır.
Bayrak inmez, vatan bölünmez; tek yürek, tek bilek, sonsuza dek bağımsız Türkiye!
